let_me_in_by_slowem

Έτσι θα πεις απροσδόκητα εξαφανίζεται κανείς. Μια τελευταία αγκαλιά, λίγες σφιγμένες λέξεις μετέωρες μπροστά σε μια ανοιχτή έξοδο. Έτσι απροσδόκητα λιγοστεύουν οι άνθρωποι στη ζωή σου, σε χαιρετούν κι απομακρύνονται ώσπου η απόσταση να τους μετατρέψει σε κουκίδες, ώσπου η μνήμη να ξεθωριάσει την εικόνα τους μέσα από τα πέπλα των διερχόμενων ημερών. Γεμάτο σκιές περασμένων προσώπων το μυαλό σου, με σφραγισμένα χείλη, να μιλάς και να σου αποκρίνονται αγάλματα με βλέμμα παγωμένο. Ότι μπόρεσες να κρατήσεις κάτι θολό, σαν ίχνος μιας μορφής πίσω από βρεγμένο τζάμι. Πάντα κάτι θα χωρίζει, θα στέκεται ανάμεσα και θα εμποδίζει την επαφή.  Θα ‘ναι το τίμημα της απομάκρυνσης μαζί με την εικόνα να εξασθενεί ο λόγος, η εικόνα, η φωνή του άλλου με τα λόγια που ανταλλάξατε χελιδόνια που μεταναστεύουν προς άγνωστη διεύθυνση προς την ψυχρή χώρα της λησμονιάς. Έτσι χάνεσαι κι εσύ για τους άλλους, ο χρόνος διακριτικά γεμίζει τις αποστάσεις ώσπου η διαδρομή από τον ένα στον άλλο γίνεται αδιάβατη.

Κι όμως, τα βλέμματα που ανταλλάχτηκαν, οι λέξεις που ειπώθηκαν ή σιωπήθηκαν, ο χρόνος ζωής που χαρίστηκε από τον ένα προς τον άλλο, συναρμολογεί κομμάτι-κομμάτι την ιστορία σου, την προσωπική σου τροχιά που δίχως εκείνους θα ήταν διαφορετική. Την ίδια στιγμή που εκατοντάδες άλλοι περνούν από δίπλα σου μα δεν σ’ αγγίζουν, τους κοιτάς μα το βλέμμα δεν φτάνει να συγκρατήσει την εικόνα τους, υπάρχουν κάποιοι που σαν από θαύμα ξυπνούν μέσα σου ξαφνικά  σαν έντονη αίσθηση, σαν αόρατη παρουσία. Τότε καταλαβαίνεις πως είναι αυτοί που άθελα τους στάθηκαν βασικοί σταθμοί στην προσωπική σου πορεία. Εκείνοι που μέσα στην ανθρωποθάλασσα στάθηκαν λιμάνια προσφέροντας σου ένα άνοιγμα στον κόσμο, μια διέξοδος από το ναυάγιο της ανθρώπινης αγωνίας. Ίσως τελικά η ατομική σου υπόσταση να χτίζεται όχι από εκείνους που κρατάς δίπλα σου, μα αυτούς τους κρυμμένους στα βάθη της συνείδησης, τους αδιόρατους της προσωπικής σου καθημερινότητας. Τους χαμένους.

dreamland___by_Edhelamarth in Deviantart.com

Από μικροί στον τροχό της αγριότητας και της βίας, δέσμιοι ενός σύμπαντος παγερά αδιάφορου μετάλαβαν από νωρίς τον παλιό καημό που σφραγίζει την ανθρώπινη μοίρα. Πώς να βαστάξουν το άπειρο βάρος μιας πραγματικότητας που ολοένα τους σέρνει στον πυρήνα της, στη σκληρότητα, στη φθορά, στην επικράτηση της δύναμης, στη μέριμνα, στην αρπαγή για επιβίωση;  Πώς να αντέξουν όσοι σφραγισμένοι λες από μια προδιάθεση εξωκοσμική ένιωσαν τον εαυτό τους ταγμένο στο πλευρό ενός παραμυθόκοσμου διαποτισμένου με τα δομικά συστατικά της ευαισθησίας, της ευγένειας, της ομορφιάς;  Με τέτοια βιωμένη μέσα τους μνήμη, εμβαπτισμένοι με την δική της ταυτότητα, πως βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς να ρωτηθούν στα σύνορα ενός κόσμου τόσο αλλιώτικού, τόσο ξένου μέσα στη θηριωδία και τη σκληρότητα του να μάχονται κι εκείνοι μέσα στις ορδές των άλλων πλασμάτων για την επιβίωση που διδάσκει ο καθημερινός φόνος;

Αναλογίστηκε ποτέ κανείς πόση έκταση ορφάνιας βαδίζουν αιώνες τώρα στις ηπείρους της εξορίας τους; Πόσο τους πονάει η αιχμή του μετάλλου και ή γροθιά του αντιπάλου; Η δυσκολία της ζωής βαραίνει πάνω τους μυριάδες φορές περισσότερο από εκείνους που γεννήθηκαν απλά για να υπάρξουν στα γρανάζια της καθημερινής πράξης. Κι όμως, μέσα στο δρόμο της οδύνης υπάρχουν στιγμές που η ομορφιά που κουβαλούν χρωματίζει για λίγο τον γύρω τους κόσμο, μεταμφιέζεται για λίγο η καθημερινότητα σε παραμύθι και τότε είναι που δικαιώνεται, που εξαγνίζεται στα μάτια τους η ύπαρξη. Όχι δεν γεννήθηκαν ανώφελα, η μορφή τους χρειαζόταν έστω και σαν εξαίρεση, να τροφοδοτεί οξυγόνο τη ζωή, να λυτρώνει με το άγγιγμα της κάθε πληγωμένη μνήμη, να ξεπλένει με το πέρασμα της το πάντα ματωμένο χώμα.

loneliness is my friend by *hidlight

Νομίζεις πως πλησιάζοντας τους άλλους και συναναστρεφόμενος μαζί τους απεγκλωβίζεσαι από τη δίνη του ατομικού κενού που σε κατατρέχει από τη γέννηση σου. Στα πρόσωπα τους διακρίνεις μια αχτίδα συντροφικής ελπίδας ικανή να απαλύνει τον φόβο της απομόνωσης σου, τον φόβο πως κάποια στιγμή θα σου γυρίσουν όλοι την πλάτη και θα μείνεις μια μονάδα αποξενωμένη από το υπόλοιπο σύνολο. Είσαι σίγουρος πως η μοναξιά σου εξαφανίζεται όταν οι άλλοι δίπλα σου σ’ ακούνε, σου μιλάνε, σ’ ακουμπάνε, σε φιλούν. Όταν συνεργάζονται μαζί σου, όταν διασκεδάζετε όλοι μαζί, όταν πίνετε από το ίδιο ποτήρι ή γυρίζετε αγκαλιά στο σπίτι μεθυσμένοι. Όταν πάνω σ’ ένα κρεβάτι ενώνετε τα σώματα και γίνεστε για λίγο ένα πλάσμα με τέσσερα χέρια και πόδια σαν δυο σπασμένα μισά που ξανακολλήθηκαν.

Κι όμως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θα μπορέσει ποτέ να δαμάσει την βεβαιότητα πως καραδοκεί μια έρημος που δεν μπορείς να της ξεφύγεις, που σε κατατρέχει από πολύ μικρό και θα σε κυνηγά ως το τέλος. Κι είναι μια έρημος που διαστέλλεται σαν προσεγγίζεις τους άλλους, που ισχυροποιεί την ύπαρξη της μέσα απ’ αυτούς υποδόρια, δίχως να το αντιλαμβάνεσαι και να το περιμένεις. Ακριβώς τότε που πιστεύεις πως την έχεις αποδιώξει με την κοινωνικότητα, αυτή δυναμώνει για να σου επιτεθεί δυνατότερη στη συνέχεια. Θα το κάνει για να σου αποδείξει πόσο αδύναμα είναι τα όπλα τα δικά σου, πόσο προδοτικά δουλεύουν για κείνη αφού δεν υπάρχει πιο βέβαιος τρόπος συνειδητοποίησης της μοναξιάς παρά μέσω των άλλων. Όταν τους συλλογιέσαι και κατανοείς πως κανείς τους δεν μπόρεσε ν’ αγγίξει πραγματικά τα τρίσβαθα του είναι σου, εκεί που φωλιάζει αυτή η παγωνιά και να την διώξει, στη μέση αυτής της απέραντης ερήμου που βρίσκεσαι πάντα μόνος μην έχοντας μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από την αρχή της ζωής σου. Τότε συνειδητοποιείς για μια στιγμή την έκταση μιας μοναξιάς που δεν απαλύνεται με καμιά παρηγοριά ή ψευδαίσθηση αφού καταλαβαίνεις πως οι άλλοι δεν υπάρχουν για να την καταργήσουν παρά για να την επικυρώσουν.

My_Other_Me_by_Keizie | Deviantart.com

Ξέρω πως δεν είσαι μόνο αυτός που βλέπω. Η μορφή περισσότερο κρύβει παρά φανερώνει. Η μορφή είναι η μάσκα που φοράς για να περιφέρεσαι στο πεδίο μάχης της καθημερινότητας, είναι αυτή που φθείρεται καθώς ταξιδεύεις στην ανθρωποθάλασσα, είναι αυτή που δέχεται τις σφαίρες των συναναστροφών και τ’ αβάσταχτα φορτία του χρόνου. Η μορφή είναι μια ασπίδα που κουκουλώνει  προστατεύοντας σε  από τα βλέμματα, τα λόγια, τα αγγίγματα των άλλων. Φτιαγμένη από μαλακό υλικό, εφαρμόζει πάνω σου δίνοντας σχήμα στις κοινωνικώς αποδεκτές προσδοκίες μορφής. Όμως εσύ δεν είσαι αυτός που προβάλλεσαι, ξέρω πως παραμένεις πάντα κρυμμένος πίσω απ’ αυτό το περίβλημα, απομονωμένος απ’ τον έξω κόσμο, μοναχικός λύκος στις στέπες της αυτοεξορίας σου.

Είσαι μια απέραντη θάλασσα εικόνων, συναισθημάτων, σκέψεων, ονείρων. Ένα χάος που μέσα του περιέχει χιλιάδες αυτόφωτους κόσμους με τους ωκεανούς και τις οροσειρές τους. Έχεις άπειρα πρόσωπα κι αμέτρητες ιστορίες μέσα από τις διαφορετικές ζωές σου. Η ψυχή που σε περιλαμβάνει θυμίζει ωκεανό ανοιχτό που μέσα του αφήνονται να ναυαγήσουν οι ανεκπλήρωτοι καημοί του σύμπαντος. Ο βυθός σου γεμάτος θαμμένα ναυάγια ονείρων, αλληλοεξοντωνόμενους οργανισμούς και εξασθενημένες ηλιακές ακτίνες. Το φως που σε περιβάλλει διατρέχει όλο το ηλιακό φάσμα, από το υπέρυθρο ως το υπεριώδες, φωτίζοντας κάθε στιγμή όλα τα ετερογενή σου πρόσωπα. Διατρέχεις όλη την κλίμακα του πενταγράμμου, κάθε νότα γίνεται όχημα της ασχημάτιστης μουσικής που σε διατρέχει. Κι ο θάνατος εκείνο το εκκωφαντικό φως που στη ακρότητα του μετατρέπεται σε σκοτάδι, είναι εκείνο το σύμπαν που συνορεύει με το δικό σου με σημείο τομής τη σάρκινη σου ύπαρξη που τελικά παίρνει το ρόλο του διακόπτη που σε μεταφέρει από το ένα άλυτο μυστήριο στο άλλο. Από εκείνο της ζωής σ’ εκείνο της ανυπαρξίας.

Deviantart.com--PAin_by_solthra

Αν θα ζητούσα ένα πράγμα μονάχα να σε μάθω αυτό θα ήταν να πονάς. Να μη φοβάσαι, μα να περιμένεις τα χτυπήματα που σου φυλάσσει ο χρόνος στη φαρέτρα του. Κι όταν σε βρίσκει το κακό να προχωράς. Έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, να προχωράει. Μέσα απ’ τις πληγές να προχωράει. Ο παράδεισος λένε, δεν υπήρξε ποτέ, μονάχα στην φαντασία των απεγνωσμένων. Ψηφίδες μόνο παραδείσου μπορεί κανείς ν’ ανακαλύψει ριγμένες τυχαία στα χρόνια του. Θα ήθελα να σε μάθω να τις μαζεύεις ώσπου συνθέσεις την δική σου μυθολογία, τον προσωπικό σου χάρτη ανακάλυψης της ομορφιάς μέσα στην ξηρασία.

Οι άλλοι θα είναι πάντα η ασθένεια και το γιατρικό. Δεν θα τους αντέχεις δίπλα σου μα δεν θα μπορείς να σταθείς και μακριά τους. Αυτή η τραγική φάρσα  των σχέσεων μέσα στην ιστορία. Να ισορροπείς σαν τον ακροβάτη ανάμεσα στην αγκαλιά και την γροθιά. Και να προχωράς δίχως να ξέρεις πότε και πως τελειώνει η παράσταση. Μην ζητάς να καταλάβεις, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Κι αν δώσεις μια ερμηνεία θα στέκει πάντα μονομερής και περιορισμένη. Απλά να μάθεις να πονάς. Ξέρεις, τα χρόνια έρχονται κατά πάνω μας σαν άρματα δρεπανηφόρα, κι όμως κανείς δεν κρατάει ασπίδα. Οι πληγές αναπόφευκτες. Κάποιοι αντέχουν, κάποιοι όχι. Να βλέπεις τα τραύματα σαν παράσημα. Καθένα θα σου θυμίζει και μια μάχη που πάλεψες όντας σε θέση μειονεκτική.

Να θυμάσαι πως ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι ευτυχισμένος, μονάχα για να υπάρχει. Για λίγο. Ανάμεσα στους πόνους της γέννησης και σ’ εκείνους του θανάτου μεσολαβούν χιλιάδες άλλοι φωλιασμένοι στο κορμί, στην ψυχή, στις αισθήσεις. Πάνω που πάς να ξεριζώσεις τον ένα φυτρώνει ο άλλος. Φυσικότητα η μόλυνση. Η ατέλεια κανόνας. Κι όμως, μέσα σ’ αυτά τα ετοιμόρροπα χτίσματα φωλιάζει η ομορφιά. Η μοναδική περιουσία που αξίζει να μαζεύει κανείς. Το φώς το λίγο και μακρινό μες το βαθύ σκοτάδι. Θα ήθελα να σε μάθω να προχωράς στο σκοτάδι ζητώντας κάθε μικρή λάμψη. Κοιτώντας μέσα της θα δικαιώνονται όλες σου οι δοκιμασίες. Και το φαρμάκι θα γίνεται βάλσαμο.

Words_by_xlostxchildxofxtimex

Κι αναρωτιέται κανείς τι προσφέρουν τόσες λέξεις δεμένες η μια πίσω απ’ την άλλη μέσα σε προτάσεις, λέξεις στρατευμένες να πολεμήσουν αυτόν τον ανίκητο εχθρό, την απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους που όσο κι αν την πολεμούν με γράμματα αυτή μένει ανέπαφή σα να πυροβολούν ένα γίγαντα με χαλίκια. Αντανακλαστικό της απόγνωσης, η γραφή προσπαθεί να στήσει γέφυρες πάνω απ’ το χάος της μοναξιάς, μικρές κατασκευές που ταλαντεύονται και τρίζουν οδηγώντας σε βέβαιο κίνδυνο τους ριψοκίνδυνους διαβάτες του λόγου.

Πάντα κάποιος κάτι έχει να πει για οποιοδήποτε θέμα. Εκατομμύρια αναμμένοι πομποί ψάχνουν για παραλήπτες. Όλοι γνωρίζουν την αλήθεια, όλοι έχουν δίκιο, όλοι μιλούν ακατάπαυστα για να το υποστηρίξουν. Θα υπερασπιστούν μέχρι θανάτου την άποψη τους σα να κρέμεται από αυτήν, η υπόσταση τους. Η αυθεντία καραδοκεί πίσω από κάθε πένα και πληκτρολόγιο.

Θάλασσες λέξεων γεμίζουν χαρτιά, πλημμυρίζουν τις οθόνες όμως η δίψα παραμένει. Δίψα εκείνου που προσφέρει, πως πάντα του ξεφεύγει αυτό που θέλει να μεταδώσει, ένα αίσθημα πως μιλάει στα χαμένα. Δίψα του παραλήπτη που δεν χορταίνει από το μήνυμα, που άλλο θέλει ν’ ακούσει, κάτι άλλο περιμένει για να τον λυτρώσει, κι όλο διαβάζει περισσότερο μα μοιάζει με κείνον που προσπαθεί να ξεδιψάσει με αλατόνερο. Οι λέξεις ανάμεσα στις δύο πλευρές περιστέρια που χάνουν το μήνυμα αφήνοντας την επικοινωνία ορφανή, την επαφή ανέφικτη.

Greece_by_suicideseason93 by deviantart.com

Η πατρίδα μου είναι μια λεπτομέρεια στην άκρη της μεσογείου. Από μακριά μοιάζει με απότομη, βραχώδης ακτή. Όσο πλησιάζει όμως κανείς, βλέπει πως σχηματίζει ένα κλοιό, που σφίγγει γερά νησιά και θάλασσες μέσα στην ερμητική της μέγγενη. Αν κάποιος πλησιάσει ακόμα πιο κοντά, θα διακρίνει ανθρώπους να περιφέρονται σαν χαμένοι πάνω στο πετρώδες κορμί της. Τις περισσότερες φορές θα τους δει να τσακώνονται ή να σκοτώνονται μεταξύ τους, άλλες πάλι να χορεύουν και να γλεντούν. Ο ήλιος πέφτει με ανελέητη θέρμη πάνω στα δέντρα και τα βράχια της, τόσο που θα ‘λεγε κανείς πώς θέλει να τα πνίξει στο φώς. Οι άνθρωποι τυφλωμένοι απ’ την διάρκεια και την ένταση της λάμψης του, καταλήγουν είτε να στερεώνουν τη μοίρα τους σ’ ανύπαρκτα θεμέλια, είτε να χαράζουν πορεία μέσα από γκρεμούς. Η θάλασσα που απλώνεται ολόγυρα, δεν τους ξεδιψάει. Η ομορφιά του τοπίου δεν τους λυτρώνει. Κουβαλούν μέσα τους ένα απροσπέλαστο σκοτάδι που δεν το φτάνουν οι πύρινες βελόνες του ήλιου και μια παγωνιά που παραμένει αλώβητη από τις συνεχείς επιθέσεις της θερμότητας.

Αν μετρήσει κανείς την ιστορία της, εκτείνεται ως τις αρχές της ανθρώπινου πολιτισμού. Κάποτε στα ίδια χώματα γεννήθηκαν εκείνοι που γέννησαν την τέχνη και θεμελίωσαν την επιστήμη, εναρμονίζοντας την ύπαρξη τους στα φυσικά φαινόμενα. Μέσα στα χρόνια πολλοί  λαοί πέρασαν από πάνω της, μα ποτέ πια η πρώτη φλόγα δεν κατάφερε να ξανανάψει. Έμεινε όμως να στοιχειώνει εκείνη η παλιά κατάρα τον τόπο: η ασπλαχνιά για τους ανθρώπους της. Αν τους αγαπάει δεν θα το μάθουν ποτέ, μια και πάντα τους φανερώνει τη σκληρή της όψη. Τους ζυμώνει μια ζωή στην αγωνία και στο φόβο, τους αναγκάζει να πολεμούν διαρκώς για μια δύσκολη επιβίωση, τους στρέφει συχνά σε αλληλοσπαραγμό, κι όμως εκείνη αμέτοχη κι αδάκρυτη στην τραγωδία τους, επιμένει να τους εγκαταλείπει σε μια αγωνιώδη συντριβή, στραγγίζοντας το αίμα τους μέχρι να γίνει η θυσία τους εξαγνισμός της.